Een fout in de rijopleiding!

Een van de meest elementaire fundamenten in het onderwijs is het principe van makkelijk naar moeilijk. Pedagogen en opleiders, die deze redenering niet toepassen in hun opleiding en cursussen, mislukken in meerdere of mindere mate met de resultaten van hun leerlingen. Voor mij persoonlijk is dit een van de drie belangrijkste pijlers van een succesvolle opleiding.

Ik zou graag de verschillende moeilijkheidsgraden in de hedendaagse rijopleiding  willen benadrukken vanuit mijn oogpunt:

Wat doet een gemiddelde leerling in de eerste lesuren met de rijopleiding?

Hij leert het voertuig, de stoel, het schakelen en de bediening ervan kennen. Tot zover goed. Volgende zijn meestal koppelings- en schakeloefeningen, hellingproef, wegrijsnelheid, stapvoets rijden, gas-koppeling gevoel, motorrem - het volledige programma.

Vervolgens opschakelen, terugschakelen, schakelen in volgorde, versnellingen overslaan, remmen en sturen. Tot overmaat van ramp wordt dit ook graag gedaan in een zone 30, omdat dit ideaal lijkt als een verkeersluwe zone. Dat de leerling hier al te maken heeft met “rechts voor links", wisselen van rijstroken om geparkeerde voertuigen te ontwijken, met onoverzichtelijke situaties krijgt omdat de wegen smal zijn, de manier om te gaan met fietsers, voetgangers en spelende kinderen, aanvaardbaar wordt geacht, omdat hier "niet zoveel gebeurt".


 

En zelfs in het geval dat de leerling een ​​rij-instructeur krijgt, die deze beproeving bespaard en op grotere wegen rijdt, de leerling is ook dan bezig met afslaan, rijstrook wisselen, verschillende snelheiden, voetgangersoversteekplaats, fietsers, groene, gele en rode lichten en op straat geparkeerde pakketdiensten. Er zijn zeer weinig rijscholen die lokaal zijn zo ideaal gelegen dat dergelijke "stoorfactoren" worden uitgeschakeld en de leerling zich kan alleen concentreren op de behandelde oefeningen.

Maar zelfs in een dergelijke "ideale" omgeving komen meestal verkeerssituaties voor, waarbij de leerling weer vaak terugvalt in het verkeerde bediening van het voertuig en dus overdondert is.

En zo lijkt het lot van de hedendaagse leerling, waarbij hij eigenlijk te maken heeft met voortdurend vijf dingen tegelijk te doen en daarbij moet luisteren naar de over reagerende instructeur, omdat de hij een of ander bord niet heeft gezien in deze onoverzichtelijk situatie. Dan nu, welterusten!

De rijsimulator biedt daarvoor nog een moeilijkheidsgraad! Hier heeft de leerling de mogelijkheid zonder spanning, het gevaar van een ongeluk of andere storende factoren in rust, alle acties "droog" te kunnen oefenen. Helaas bieden niet alle autorijscholen deze mogelijkheid, en de rijscholen die deze service hebben, vinden keer op keer dat veel leerlingen vinden dat dit niet nodig is. Helaas!

Dus hier hebben we te maken met een uiterst fundamentele fout in het hedendaagse rijbewijsonderwijs. Een zeer elementaire fout, omdat wij als rij-instructeurs voortdurend geconfronteerd worden gestreste en met gebrek aan inzicht rijdende cursisten.

Als je de opleiding van de leerling splits, afgeleid op basis van de moeilijkheidsgraad, zijn er maar twee benaderingen:

A) de leerling, op een afgesloten terrein, de complete bediening en de beheersing van het voertuig te laten kennismaken, totdat ze deze zonder na te denken in het algemeen in hun slaap kunnen bedienen, en gaat dan de openbare weg op (zoals bij de bijzondere verrichtingen met de motor) of

B) men brengt de leerling eerst de verkeersregels en inzicht, en vervolgens de gecompliceerde voertuigbediening.

Wat zal handiger zijn? A of B? B zou eenvoudiger te implementeren moeten zijn.

Het heeft dus geen zin om de eerste rijlessen met een schakelwagen te doen! Het zou eigenlijk veel gemakkelijker zijn om de eerste rijlessen met een automaat te doen. Zo'n automaat doet het allemaal vanzelf. Hij is altijd in de juiste versnelling, ongeacht of ik accelereer of rem. De automaat vereist heel weinig aandacht van de leerling. Dus hij heeft zijn hoofd vrij voor de echt belangrijke dingen. Hij ziet echt waar hij rijdt, neemt gemakkelijker signalen op en kan andere weggebruikers beter beoordelen. Hij leert het verkeer kennen en vindt zijn weg beter in het systeem.
Wanneer hij vervolgens overschakelt naar een schakelauto, is de stap van het beheersen van de werking van het voertuig lang niet zo groot. Omdat hij het systeem “straat” al onder de knieën heeft!

Hoewel ik weet, dat ik hier bij velen geen vriendschappen sluit met dit trainingsconcept, is dit volledig logisch in termen van pedagogie, didactiek en methodologie.

Ik weet dat er rij-instructeurs zijn die al 30 jaar op dezelfde manier werken en dat het altijd goed heeft gefunctioneerd en dat een automaat iets is voor ouderen of een handicap.

Traditie kan soms het zicht op de toekomst verdoezelen.
Maar Amerikaanse toestanden zijn al lang geleden in Nederland gearriveerd. De registratie van auto's met automatische transmissie zullen stijgen en stijgen en elektrische voertuigen zullen nooit met een schakelbaar geleverd worden. Dus vroeg of laat lost zich dit probleem van zelf op.

Gelukkig bespreekt de politiek van vandaag (2018) het weglaten van de automatische regeling op het rijbewijs (Duitsland, Zwitserland); betekent: men denkt er serieus na over het afronden van het rijexamen op de automaat en men mag dan schakelbak rijden.

Dit is nog niet het geval. We kunnen hopen op redelijke en assertieve politici.
Ik wacht echter niet en werk nu al aan het implementeren van redelijke en logische pedagogie.

Vanaf 01.01.2019 is er het model "easy driving" een onderdeel van diverse rijscholen.
Dat betekent voor iedereen die dit wil, de eerste rijlessen op een automaat kan beginnen. En als het verkeer "zit", zijn er nog een paar rij-uren in een auto met handmatige versnelling (als ze dat nog steeds willen) en dan het examen bij het CBR.

Klinkt goed? Ja, dat is het!

Ons voordeel is dat we al sinds dag 1 een automaat in het repertoire hebben en hier op een enorm grote ervaring kunnen terugvallen. Reeds vandaag lessen cursisten op een automaat.

Ik kan niets weerleggen zonder wetenschappelijke studies, maar de ervaring leert ons dat op deze manier rijlessen worden bespaard. Op een meer stressvrije manier, het extra rijplezier en de vreugde die daarbij hoort.
Dus iedereen die openstaat voor nieuwe dingen en niet altijd de oude weg wil bewandelen, zou deze manier van opleiden serieus moeten overwegen.

Met vriendelijke groet
Anton Vos, rijinstructeur auto en motor